چهارشنبهسوری، جشن باستانی ایرانیان، نماد پیروزی نور بر تاریکی، امید بر یأس و تجدید حیات طبیعت است. هر سال در واپسین چهارشنبهی اسفند، مردم با آیینهای گرم و صمیمی، به پیشواز بهار میروند و با آتش، دلها را روشنتر میکنند.
اما چهارشنبهسوری امسال معنایی دیگر در خود دارد؛ چرا که ایران عزیز ما در برههای تاریخی قرار گرفته است، نبردی از جنس حق و باطل، خیر و شر. کشوری که در برابر سیاستهای خصمانهی آمریکا و رژیم صهیونیستی ایستاده، امروز بیش از هر زمان، نیازمند حفظ آرامش، وحدت و شعور ملی است.
در این دوران سخت، هزاران کودک، نوجوان، جوان و پیر بیگناه به شهادت رسیدهاند؛ شهیدانی که با نثار جان خود، پیام عشق به میهن و وفاداری به ارزشهای انسانی و ملی را در تاریخ ایران جاودانه کردهاند. هر وجب از خاک این سرزمین آغشته به یاد و خون آنان است و به ما یادآوری میکند که امنیت امروز، بهای بزرگی داشته است.
چهارشنبهسوری امسال باید تجلی همین «روح ایثار و همبستگی» باشد. باید از رفتارهای پرخطر و سر و صدای ترقهها که میتواند موجب وحشت و اضطراب برای بیماران، سالمندان یا خانوادههای داغدار شود، دوری کنیم. دشمنان این مرز و بوم میکوشند از هر بهانهای برای آشوب و نفاق استفاده کنند؛ هوشیاری مردم در برابر چنین ترفندهایی، رسالت ملی و اخلاقی ماست.
به جای آتشهای بیهدف و ترقههای خطرناک، بیاییم «شمعی روشن کنیم به یاد شهدای این خاک«؛ تا آتش چهارشنبهسوری، نماد آرامش، روشنایی و وفاداری باشد نه رعب و ناامنی. خانوادهها میتوانند فرزندان خود را با این فرهنگ اصیل آشنا سازند فرهنگی که جشن را با آرامش و معنویت پیوند میزند و نسل آینده را با ارزشهای ملی و ایمان به وطن تربیت میکند.
امسال، چهارشنبهسوری فقط جشن نور نیست؛ آیین ایستادگی و مهرورزی است. بیاییم با شعور و همدلی، نشان دهیم که ایران هنوز برپاست، سایهی امید بر آن گسترده است، و این مردم بزرگ، نگهبانان راستین نور و حقیقتاند.
